Według relacji o. Łubieńskiego to właściwie kard. Jan Puzyna zasugerował, by redemptoryści założyli placówkę w diecezji krakowskiej. Jak zawsze przy takich fundacjach dużą rolę gra czas oraz pomoc życzliwych ludzi. Takich redemptoryści napotkali w Krakowie. To nie tylko kard. Puzyna, ale też bp Anatol Nowak oraz ówczesny proboszcz Podgórza, ks. Antoni Gruszecki.
Pierwsza oficjalna rozmowa odbyła się 18 stycznia 1900 roku. Kolejne kroki, już konkretne podjęto w październiku tegoż roku. Po obejrzeniu różnych możliwych lokalizacji wybór padł na Podgórze. Dnia 6 grudnia 1900 Rada Miasta zgodziła się odsprzedać parcelę na Krzemionkach wraz ze starym domem na sąsiedniej parceli, który stał się pierwszym klasztorem. Decyzję tę zatwierdziła Rada Powiatowa w Wieliczce. Można było przystąpić do kolejnych kroków. Niestety, na przeszkodzie stanęły problemy finansowe. Ostatecznie kamień węgielny poświęcił kard. Puzyna 21 września 1902 i budowa klasztoru ruszyła. Natomiast 17 lipca 1903 decyzją generała Zgromadzenia klasztor krakowski stał się siedzibą wizytatora (wiceprowincjał), a faktyczną datą przybycia redemptorystów do Krakowa jest dzień 30 lipca 1903. Tak to zapisał o. Łubieński, który też został przeniesiony z Mościsk do Krakowa.
2 sierpnia 1903 nastąpiło poświęcenie kaplicy i uroczyście wprowadzono obraz MBNP.
Zdjęcie kościoła Autorstwa Zygmunt Put Zetpe0202 – Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14942589
Po wybudowaniu klasztoru i wprowadzeniu do tymczasowej kaplicy obrazu MBNP redemptoryści zaczęli myśleć o budowie kościoła. Budowę kościoła rozpoczęto w 1904, ale kamień węgielny poświęcono15 kwietnia 1905 roku. Kościół zaprojektowany przez Jana Sas-Zubrzyckiego jest zbudowany na planie krzyża, trójnawowy, a nawa główna jest zamknięta pięciobocznym prezbiterium. Konsekracji kościoła, praktycznie w stanie surowym dokonał bp Anatol Nowak 8 września 1906.
Wyposażenie kościoła powstawało stopniowo, w miarę posiadanych środków. Niemniej nie szczędzono pieniędzy, by wszystko było zrobione jak najlepiej i najpiękniej. Pomogły w tym kontakty z redemptorystami w Niemczech oraz Austrii. W ołtarzu krytym baldachimem centralne miejsce zajmuje obraz MBNP. Płaskorzeźby umieszczone obok obrazu przedstawiają sceny z życia Matki Bożej, tajemnice radosne różańca.
Wiele sprzętów z drewna, m. in. ławki do kościoła wykonali w klasztornej stolarni bracia zakonni Beno Władysław Śmigielski (1868-1940) oraz Władysław Andrzej Rygus (1881-1955).
Jak wszystko w Polsce w tamtym czasie związane było z nieszczęściem wojny. Najpierw pierwszej, a potem drugiej światowej. Konieczne naprawy i usprawnienia czyniono sukcesywnie: witraże, polichromia, ogrzewanie, nagłośnienie. W latach 70-tych ubiegłego wieku przebudowano prezbiterium dostosowując do liturgii posoborowej. Również wtedy wymieniono więźbę dachową oraz pokryto kościół blachą miedzianą. W styczniu 1980 roku na wieży zawisły dzwony: „Maryja”, „Józef” i „Stanisław”.
Od początku działalności na Podgórzu redemptoryści oprócz działalności ściśle misyjno – rekolekcyjnej otoczyli opieką duszpasterską także wiernych przybywających do kościoła. Wielu wiernych przyciągał obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wierna kopia ikony z rzymskiego kościoła św. Alfonsa. Historię Obrazu i wiele innych informacji z nim związanych można znaleźć. (TU)
Przez niemal 70 lat redemptoryści prowadzili zwyczajne duszpasterstwo, ale nie była to parafia. Dlatego niektóre formy działalności musiały być uzgadniane z proboszczem parafii św. Józefa. Nie było z tym problemów, czego dowodzi historia.
Już w 1910 na prośbę bpa Anatola Nowaka redemptoryści, a konkretnie o. Józef Palewski (1867-1944) podjął katechezę w szkole w Ludwinowie. Po II wojnie światowej, zwłaszcza po usunięciu religii ze szkół pojawiła się potrzeba podjęcia katechezy. I tak od 1952 roku redemptoryści katechizowali i katechizują czy to przy klasztorze, czy w szkołach.
Przykładem żywotności przyklasztornego życia religijnego może być powstanie w 1962 roku duszpasterstwa akademickiego. U jego początków stał o. Emil Stanula (1935-1999), który sam był studentem filologii klasycznej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W listopadzie 1961 zorganizował dni skupienia dla studentów, swoich kolegów i koleżanek. Jednostkowa wydawałoby się akcja zaowocowała systematycznymi spotkaniami formacyjnymi. To duszpasterstwo trwa do dziś, choć z pewnością zmieniły się warunki i uczestnictwo młodzieży akademickiej nie może w pełni satysfakcjonować.
Równie pięknie rozwijało się nabożeństwo Nieustannej Nowenny, założone 24 września 1952. Jest ono odprawianie do dziś w każdą środę. W 2002 roku uroczyście świętowano 50-lecie założenia Nowenny. Mszy św. Przewodniczył kard. Franciszek Macharski (1927-2016). Całość była transmitowana przez Radio Maryja.
Zapoczątkowany w Polsce przez ks. Franciszka Blachnickiego Ruch Światło Życie szybko został wszczepiony do tutejszego duszpasterstwa. Znaczącą rolę propagowaniu RŚŻ w latach 70-tych odegrał o. Jan Mikrut (1942-2013). Doświadczając w ciągu lat zarówno obfitości jak i posuchy trwa do dziś, kształtując „nowego człowieka”.
Nadszedł rok 1972. Wtedy to dekretem z 27 sierpnia ówczesny metropolita krakowski kard. Karol Wojtyła ustanowił „samodzielne duszpasterstwo przy kościele redemptorystów”. Jeśli kogoś dziwi, że nie stworzono od razu parafii, to trzeba pamiętać, że są to czasy PRL-u, gdzie Kościołowi na różne sposoby utrudniano pracę duszpasterską. Jednym ze sposobów był brak zgody na budowanie nowych kościołów bądź też tworzenie nowych parafii. To właśnie dotknęło mieszkańców Podgórza i okolic. Powstawały nowe osiedla, ale nie było zgody władz na budowę kościoła. Kościół i wiernych redemptoryści mieli od dawna, ale parafii mieć nie mogli. Sam biskup musiał tłumaczyć swoją decyzję w Wydziale ds. Wyznań przy Prezydium Rady Narodowej w Krakowie. Wyjaśniał, że dokonało się to bez naruszenia prawa, bo nie utworzono nowej parafii, nie przekształcono także granic istniejącej. Tak było w świetle prawa państwowego. Bo w świetle prawa kościelnego stało się więcej. Od tego momentu redemptoryści mogli już prowadzić księgi parafialne. Administratorem utworzonego samodzielnego duszpasterstwa został o. Andrzej Rębacz (1936-2011).
Taki stan trwał aż do roku 1983. Wtedy to kard. Franciszek Macharski stosownym dekretem z dnia 19 marca przekształcił tymczasowe duszpasterstwo w pełnoprawną parafię. Dekret wchodził w życie z dniem 1 kwietnia 1983. Pierwszym proboszczem został o. Jan Noga (1939-2021), który od 1975 r. był administratorem.
W 1990 proboszczem został o. Michał Reinke, który w 1994 r. doprowadził do koronacji ikony MBNP. Było to wielkie wydarzenie dla mieszkańców Podgórza, a nie tylko samej parafii. Dlatego też koronacja odbyła się w niedzielę, 26 czerwca, na Rynku Podgórskim. Dokonał jej kard. Franciszek Macharski.
Wielkim wsparciem działalności duszpasterskiej było przeniesienie we wrześniu 1990 r. części Seminarium z Tuchowa. Ponieważ powołań było dużo, klasztor w Tuchowie stał się za ciasny. Stąd decyzja przełożonych, by dwa pierwsze lata studiów, tzw. Postulat odbywał się w Krakowie. Klerycy włączali się w życie parafii, angażowali się w duszpasterstwo dzieci i młodzieży, pomoc w rekolekcjach itp.
Na różnych etapach działalności parafii wydawano biuletyny parafialne. Często jednak kwestie ekonomiczne sprawiały, że ten sposób komunikowania się z wiernymi upadał, albo zmieniał formę bądź szatę graficzną.
Znaczącym wydarzeniem było formalne ustanowienie naszego kościoła diecezjalnym Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy Kraków-Podgórze. Dokonał tego kard. Stanisław Dziwisz dekretem z dnia 10 listopada 2009. Stało się to na prośbę ówczesnego proboszcza i przełożonego wspólnoty o. Andrzeja Kukły. Od tego momentu każdorazowy proboszcz zostaje również kustoszem sanktuarium.
Wcześniej posługiwano się określeniem „sanktuarium” i nawet przy okazji koronacji ówczesny proboszcz składał ślubowanie jako „pierwszy kustosz”. Na pewno miał on swoją wartość, ale był to bardziej akt pobożnościowy niż formalny.
Administratorzy
o. Andrzej Rębacz (1972-1975)
o. Jan Noga (1975-1983)
Proboszczowie
o. Jan Noga (1983-1984)
o. Eugeniusz Karpiel (1984-1987)
o. Kazimierz Bojdo (1987-1990)
o. Michał Reinke (1990-2002)
o. Piotr Koźlak (2002-2006)
o. Tomasz Sadowski (2006-2008)
Proboszczowie/kustosze
o. Andrzej Kukła (2008-2015)
o. Ireneusz Byczkiewicz (2015-2023)
o. Bogusław Augustowski od 2023